Over grenzen aangeven bestaan veel adviezen: zeg vaker nee, wees assertiever, kom voor jezelf op. Goedbedoeld, maar die adviezen gaan ervan uit dat je wéét waar je grens ligt op het moment dat iemand eroverheen gaat. Dat klopt vaak niet.
Voor veel mensen die veel in hun hoofd zitten, is dat precies het probleem. Je merkt pas uren later, of de volgende dag, dat iets niet klopte. En dan is het moment om iets te zeggen al voorbij.
Je grens is eerst een lichamelijk signaal
Voordat een grens een gedachte wordt (“dit wil ik niet”), is het een lichamelijke reactie. Iets trekt samen in je buik. Je spant je aan zonder te weten waarom. Dat gebeurt binnen een seconde, veel sneller dan je kunt denken.
Wie geleerd heeft om vooral in het hoofd te leven, mist die eerste signalen. Dat komt door gewoonte. Je voelt je grens dan pas als iemand er al ver overheen is. Je reactie komt er dan vaak te hard uit, of je zegt niets.
Grenzen voelen kun je trainen
Grenzen voelen kun je leren. Oefenen met je lijf helpt daar goed bij.
Bij boksen wordt een grens iets concreets. Hoeveel kracht zet je, en wanneer is de afstand goed? Wat gebeurt er in je lijf als iemand dichterbij komt? Je oefent met stevig staan zonder agressie, en met wijken zonder te verdwijnen. Die bewegingen heb je in gesprekken en relaties ook nodig. Bij boksen voel je ze, in plaats van dat je ze bedenkt.
Stevig zonder hard te worden
Grenzen voelen is iets anders dan een muur optrekken. Je hoeft niet ontoegankelijk te worden. Het gaat erom dat je eerder merkt wat er gebeurt. Dan kun je rustig reageren, en niet pas laat en fel. Je kunt stevig zijn en tegelijk zacht.
Een plek om te oefenen
Bij Zenboksen in Utrecht oefen je dit in een rustige groep, met boksen en aandacht voor wat je lijf aangeeft. Geen hard sparren, geen competitie. Fysiek contact alleen binnen duidelijke afspraken.